logoprint

Davidsfonds vzw - Quinten Metsysplein 12 - 3000 Leuven - tel.: 016/310.600 - fax: 016/310.608 - info@davidsfonds.be
 



Kunst in huis

Share Instagram: davidsfonds.cultuurnetwerk

Vlaanderen: Verbeelding werkt
In de kijker

Vlaanderen Feest: 11 julitoespraak
ZIE ONDERAAN VOOR DE VIDEOBOODSCHAP


11 juli 2020
“Onze Leeuw ”

Beste Davidsfondsvrienden, 

 
Op deze heel bijzondere editie van onze Vlaamse feestdag moet ik u, in plaats van u op tientallen vieringen in het Vlaamse land persoonlijk te kunnen ontmoeten, berichten vanuit mijn woonkamer. Het weze zo. We laten de moed echter niet zakken en gaan verder op ons pad, ook al hebben deze vreemde tijden zowel het beste als het slechtste in onze samenleving naar boven gebracht. 
 
Om met het beste te beginnen. Ik wil jullie allemaal, onze vrijwilligers en onze leden, een hart onder riem steken. Velen onder u hebben persoonlijk verlies geleden en hebben verdriet, eenzaamheid en angst doorgemaakt. Ons antwoord als grootste socio-culturele vereniging van Vlaanderen hierop moet zijn: hoop bieden door meer verbinding. Want mensen in heel Vlaanderen samen brengen en sterker maken, door het beleven van cultuur, kunst, taal: dàt is wat wij met ons Davidsfonds al 145 jaar doen. We hebben daarmee ons volk helpen emanciperen, en dat gaan we blijven doen. Daarvoor hebben we eensgezindheid en kracht nodig, want Vlaanderen moet en kan beter. Davidsfonds wil een brandpunt zijn voor al diegenen die hier mee hun schouders onder willen zetten. Jullie zijn daarvoor onze beste ambassadeurs. Davidsfonds kan alleen overleven als jullie in onze missie blijven geloven. En de honderden berichten van slagvaardige afdelingen, vrijwilligers en leden sterken me in de overtuiging: “wir schaffen das”!   Maar er zijn nog heel wat hindernissen te overwinnen op weg naar een beter Vlaanderen. 
De laatste maanden en jaren staat het bouwproject van een sterk en slagkrachtig Vlaanderen stevig onder druk: zowel van buitenaf, als van binnenuit.
 

Druk van buitenaf 


De complete blokkering van België is meer dan ooit een feit. Ik maak dat elke dag van dichtbij mee in Brussel. Dit land werkt niet meer. Behoudsgezinde krachten willen de onafwendbare desintegratie van dit land uitstellen door maatregelen te nemen die – gewild of ongewild – het sociaal-maatschappelijke weefsel van Vlaanderen dreigen kapot te trekken. Voor een sterk Vlaanderen zijn er immers een aantal kernvoorwaarden: 

Een belangrijke, eerste kernvoorwaarde is sociale cohesie. De spanning tussen arm en rijk is in ons welvarende land toegenomen. Onze sociale cohessie staat vandaag stevig onder druk omdat Vlaanderen afgeremd wordt in het opzetten van zijn eigen volwaardige sociaal-economische relance. Het zelfstandig kunnen nemen van alle noodzakelijke maatregelen wordt geblokkeerd door de staatstructuur en de politiek enerzijds, en het afromen van de financiële middelen anderzijds. Een Vlaamse Leeuw zonder economische klauwen dreigt het resultaat te zijn.

"Een Vlaamse Leeuw zonder economische klauwen dreigt het resultaat te zijn."


Ook politieke cohesie is een kernvoorwaarde. Op Vlaams niveau moet op een éénvormige, volwaardige manier aan politieke discussie, consensus en beleidsvoering worden gedaan.  Dat wordt steeds opnieuw doorkruist door de politieke kortetermijnvisie van het Belgische niveau, waar zelfs verkiezingen blijkbaar geen optie meer zijn.  Zo wordt de stem van alle inwoners van Vlaanderen steeds stiller. Een Vlaamse Leeuw die niet meer kan brullen om z’n politieke mening te laten horen, dreigt het resultaat te zijn.

"Een Vlaamse Leeuw die niet meer kan brullen om z’n politieke mening te laten horen, dreigt het resultaat te zijn." 


We moeten waakzaam blijven voor elke bedreiging of uitholling van onze Vlaamse staat in wording. Maar we mogen daarbij niet toegeven aan de sirenenzang van de extremisten, gisteren niet, nu niet en morgen niet. Davidsfonds heeft in zijn geschiedenis meermaals mee op de barricaden gestaan om de Vlaamse socio-economische en politieke cohesie, via méér  zelfbestuur te helpen verwezenlijken met het oog op een sterk, slagkrachtig Vlaanderen in Europa.  We stonden mee aan de wieg van de Vlaamse culturele autonomie en ijverden met succes voor de oprichting van de Cultuurraad, die later uitgroeide tot een volwaardig Vlaams Parlement dat vandaag 25 jaar bestaat, en een eigen regering. Wij blijven waakzaam en laten onze stem horen daar waar ze kan wegen. 
 

Druk van binnenuit


Maar… Om een sterk en slagkrachtig Vlaanderen te verzekeren voor de toekomstige generaties, moeten we nu ook dringend de bedreigingen die van  binnenuit komen, aanpakken. Totaal nieuwe uitdagingen en nieuwe barricades dienen zich aan.  De klassieke recepten van de laatste 50 jaar bieden hier geen soelaas. 

"Totaal nieuwe uitdagingen en nieuwe barricades dienen zich aan"

We stellen een verschraling vast en het ineenschrompelen van het maatschappelijk debat tot een over-en-weer geroep in korte, ongenuanceerde berichten op maat van een radio-quote, krantenkop of twitter-bericht. Dat geeft vrij spel aan populistische boodschappen van diegenen die alles te winnen hebben bij een verdeelde, uitéénrafelende, verzwakte en dus bange maatschappij. Dat zijn de populisten van zowel extreem-links als extreem-rechts.  Ook al beweren ze het tegenovergestelde, een maatschappelijk verdeeld Vlaanderen is waar zij, vanuit hun respectievelijke ideologie, naar streven. Een bange Vlaamse Leeuw dreigt in geen tijd een getemde Vlaamse Leeuw te worden.

"Een bange Vlaamse Leeuw dreigt in geen tijd een getemde Vlaamse Leeuw te worden." 


Om in de toekomst een sterk en slagkrachtig Vlaanderen te zijn is het van groot belang dat we als maatschappij blijven leren, met én van elkaar.  Letterlijk dezelfde taal spreken en figuurlijk elkaar verstaan is hiervoor een absolute voorwaarde.  Een Vlaanderen dat haar eigen taal(onderwijs) verwaarloost, geeft op termijn alle hoop op een eigen levendige, waardevolle cultuurgemeenschap op. Een Vlaamse Leeuw zonder eigen cultuurtaal dreigt al gauw een Vlaamse Leeuw zonder tanden te worden.

"Een Vlaamse Leeuw zonder eigen cultuurtaal dreigt al gauw een Vlaamse Leeuw zonder tanden te worden."  

 

Antwoord op deze uitdagingen


Deze bedreigingen van binnenuit zijn ernstig. Maar het antwoord op deze uitdagingen, ligt als een schat verborgen in de vroegste wortels van het Davidsfonds.  We moeten een eigentijdse, 21ste -eeuwse invulling geven aan historische kernbegrippen als ‘ontvoogding’, ‘volksverheffing’ en ‘zelfontplooiing’.  Hierbij moeten we voluit durven gaan voor een bloeiende Vlaamse cultuurgemeenschap met een gedeelde sokkel van normen en waarden, waarbij we mogen uitspreken dat we bouwen op onze sterke christelijke wortels. 

In een sterk en slagkrachtig Vlaanderen is het niet je stamboom, huidskleur, ideologische overtuiging of maatschappelijke status die maken dat je thuis ‘Vlaanderen’ mag heten of dat je je ‘Vlaming’ mag noemen.  Het is wél de wil om je positief te verbinden aan mensen met wie je een plek deelt waar je je  thuis voelt en met wie je een taal deelt die iedereen dezelfde kansen biedt; het is wél je onvoorwaardelijke bereidheid mee de fundamenten van onze samenleving te beschermen en actief uit te dragen; het is wél je mateloze respect voor ieders culturele achtergrond. 

 "In een sterk en slagkrachtig Vlaanderen is het niet je stamboom, huidskleur, ideologische overtuiging of maatschappelijke status die maken dat je thuis ‘Vlaanderen’ mag heten of dat je je ‘Vlaming’ mag noemen."

De promotie van de Nederlandse taal blijft daarbij voor ons een belangrijke motor; een essentieel instrument voor wie zich aan onze gemeenschap wil verbinden. Taal blijft het belangrijkste bindmiddel tussen al wie in Vlaanderen leeft. ‘Taligheid’ biedt meer dan ooit kansen aan mensen, kansen op zelfredzaamheid, verbinding, engagement, schoonheid. In een globaliserende wereld is het ontzettend belangrijk dat we de eigenheid van dit belangrijkste bindmiddel voor onze gemeenschap, het Nederlands, koesteren. Liefde en zorg voor het Nederlands is en blijft dus een sociaal-culturele kernopdracht voor Davidsfonds. 

  "In een globaliserende wereld is het ontzettend belangrijk dat we de eigenheid van dit belangrijkste bindmiddel voor onze gemeenschap, het Nederlands, koesteren."

Op die positieve en verbindende manier willen we invulling geven aan onze opdracht. En dat is voor alle duidelijkheid voor ons ook de richting die de échte Vlaamse Beweging zou moeten inslaan. Dat is de grote uitdaging die we willen opnemen: de Vlaamse identiteit vertalen naar vandaag, onze waarden verdedigen in een open, dynamische maatschappij en onze symbolen terugpakken uit de klauwen van de extremistische krachten. 
 Identiteit is geen statisch maar wel een bijzonder dynamisch gegeven. Wat men ook mag beweren: Vlaanderen heeft altijd al de blik op de wereld gericht en is daardoor al eeuwen een kruispunt waar mensen van verschillende afkomst, overtuiging of geloof mekaar hebben getroffen. Onze identiteit als Vlaming is echter wél verbonden met een plek die Vlaanderen heet, en meer nog, met een gemeenschap die er leeft. Liefde voor een plek is een culturele binding met de mensen die er leven ervaren. Vandaag is die liefde veelal verloren gegaan, en toch zijn meer en meer mensen er naar op zoek. 

"Dat is de grote uitdaging die we willen opnemen: de Vlaamse identiteit vertalen naar vandaag, onze waarden verdedigen in een open, dynamische maatschappij en onze symbolen terugpakken uit de klauwen van de extremistische krachten." 

Beste vrienden, dit is een verhaal met diepgang en nuance. En dus niet sexy of controversieel genoeg om vandaag de krantenkoppen te halen. Dat gezegd zijnde, het Davidsfonds treedt niet in het publieke debat voor futiliteiten. We zullen blijven opkomen voor onze taal, de taligheid, de integratie via taal van nieuwkomers, tegen de verengelsing en de uitwassen van de globalisering, voor onze cultuur en dat zonder bekrompenheid. Deze bekrompenheid van het navelstaren en terugplooien op zichzelf, is het resultaat van angst, aversie en vervreemding. Dit zijn nu net fenomenen die de verheffing van ons volk, van héél ons volk, in de weg staan en die dus binnen Davidsfonds geen toekomst hebben. En ook in Vlaanderen zélf niet, als we een volwassen natie willen worden. 
 
Tenslotte deel ik nog graag met jullie het volgende stukje van Gaston Durnez, veteraan van vele Vlaamse barricaden, geschreven negen dagen voor hij stierf, eind vorig jaar: 
 
Mijn Leeuw 

De leeuw waarmee gezwaaid werd toen het asielhuis brandde 
was mijn Leeuw niet. 
Mijn Leeuw heeft geen zwarte tong en geen zwarte klauwen. 

De leeuw die aan het gemeentehuis op het plein wappert 
is mijn Leeuw niet. 
Mijn leeuw heeft geen rode tong en geen rode klauwen 

Mijn Leeuw, dames en heren, heeft een warm en rood hart. 
 

Míjn Leeuw, dames en heren, heeft een warm en gouden hart, en ik weet zeker dat dat gouden hart en die warmte van onze verbinding, de toekomst van Davidfonds tot een schitterende toekomst maakt. Ik reken daarbij op u allen.

Ik wens u voor vandaag nog een hele fijne, Vlaamse feestdag!
 
Peter De Wilde




Terug

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat wij u de beste ervaring op onze website geven. Dit omvat cookies van websites van derden van sociale media als u een pagina bezoekt die embedded content bevat van sociale media. Dergelijke cookies van derden kunnen uw gebruik van deze website volgen. Als u doorgaat met gebruik van deze website, gaan we ervan uit dat u alle cookies op deze website graag ontvangt. U kunt echter uw cookie-instellingen op elk gewenst moment wijzigen door uw cookies voor dit domein te wissen.