De historie van Reinaert De Vos is eeuwenoud. Zonder twijfel is dit het bekendste verhaal in Vlaanderen. Maar vindt het zijn roots ook echt in onze streek of meer bepaald in het Waasland, zoals vaak wordt beweerd? En waarom is de interesse voor deze sluwe vos tot op vandaag zo bijzonder groot?

Een opmerkelijke hoofdrol speelde het Reinaertverhaal in het toneelgebeuren in Vlaanderen in de decennia na de Eerste Wereldoorlog. En dat ontsnapte niet aan de aandacht van woordkunstenaar Ast Fonteyne. Hij maakte de opvallende keuze om dit controversiële toneelstuk op te voeren voor de NIR en in verschillende colleges in de jaren 50. Die golden als de Vlaamse cultuurtempels. Volgde Ast Fonteyne een modetrend? Of voelde hij een verbondenheid met het stuk? En was een dergelijke toneelopvoering op zijn plaats in de strenge colleges met hun welopgevoede studenten van die tijd?

Tijden veranderen en de hoogstaande colleges van weleer verdwenen. Dit was ondermeer het lot van het Sint-Antoniuscollege te Lokeren, hét cultuuroord van de brede regio. Het Ast Fonteyne Genootschap vond het ruim de moeite waard dit stukje verdwenen realiteit te bewaren voor de herinnering in dit boek.

Dr. Lucien de Cock, voorzitter van het Ast Fonteynegenootschap vzw, was één van die vele oud-leerlingen van Ast. Hij was internaatstudent aan het Sint-Antoniuscollege te Lokeren. Hij schetst de grote betekenis en het hele verloop van het toneelgebeuren binnen de muren van deze toenmalige strenge colleges.

Dr. Rik Van Daele, doctor in de Germaanse filologie, is ontegensprekelijk dé autoriteit om met kennis van zaken de eeuwenoude Reinaert te beoordelen.

Hugo Govaert, woordkunstenaar en regisseur, ging na hoe de jonge acteurs uit deze vier colleges 50 jaar later terugkijken op dit collegegebeuren.

Hilaire Liebaut, die 18 jaar burgemeester van Lokeren was, beschrijft het sterke imago van het college. In Lokeren werd de Reinaertfiguur heel populair en Daknam veroverde zelfs een centrale plaats in het Reinaertgebeuren.